Η ξενοφοβία, ως συναίσθημα ή αντίληψη, βασίζεται σε κοινωνικά κατασκευασμένες εικόνες και ιδέες και όχι σε ορθολογικά ή αντικειμενικά γεγονότα. Η ύπαρξη γύρω μας του «διαφορετικού» και «ξένου», μπορεί να θεωρηθεί απειλή και να γεννήσει αρνητικές στάσεις και συμπεριφορές.
Οι μαθητές, όπως κι οι ενήλικες, νιώθουν πολλές φορές ότι απειλούνται από τους «ξένους». Ο φόβος για τον ξένο αποτελεί συνήθως μια εσωτερική αρνητική αντιμετώπισή του, όταν αυτός μεταναστεύει, είναι φτωχός, ανήκει σε άλλη εθνικότητα ή φυλή ή πιστεύει σε άλλη θρησκεία. Ένας φόβος ή µια απέχθεια των ανθρώπων για άλλους πολιτισμούς, φυλές µε διαφορετική κουλτούρα ήθη και έθιµα (Γκίκας, 1994).
Ο δάσκαλος και το σχολείο γενικότερα οφείλει να ανιχνεύει τέτοιου είδους στάσεις, να τις βελτιώνει ή ακόμη καλύτερα να τις προλαμβάνει. Μέσα από απλές και κατανοητές για την ηλικία τους δραστηριότητες, μέσω της εκπαιδευτικής πρότασης, θα επιχειρηθεί οι μαθητές να αντιληφθούν τις ομοιότητες των άλλων με τους ίδιους, να διώξουν τυχόν προκαταλήψεις, να δημιουργήσουν νέες στάσεις. Θα κατανοήσουν τις δυσκολίες που συναντούν αυτοί οι «άλλοι» και θα μάθουν να σέβονται τις ανάγκες τους. Τέλος, θα γνωρίσουν ανάλογες περιπτώσεις που άνθρωποι από την πατρίδα τους βίωσαν αντίστοιχες καταστάσεις.
Στην περίπτωση που η τάξη φιλοξενεί μαθητές άλλων χωρών, θα δημιουργήσει κλίμα εμπιστοσύνης και θα κάμψει τα στερεότυπα που κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους.